ديشب با پسرم پس از کلی دوندگیهای تقریبا بی حاصل بین این مطب و آن مطب دکتر نهایتا خرد و خسته با تاکسی روانه منزل شدیم. ترافیک معمولا سنگین، آلودگی هوا و صدای ناشی از بوق زدنهای بی مورد و آزاردهنده همگانی راننده گان و بیشتر از دیگران راننده تاکسی و همچنین بی حوصلگی و بی توجهی کامل او به رانندگی و ما مسافرینش، خستگی جان و روح و اعصاب ما را دو چندان کرد.
او که مدام بوق ماشینش را به صدا در آورده و پیوسته سرش از پنجره بيرون بود، مرتب داد ميزد و از رانندگی دیگران حسابی شاکی بود و ایراد میگرفت. در همین حال موبايلش هم بی وقفه زنگ ميخورد و او نیز با عصبانيت و فریاد های بلند جوابهایي کوتاه، بی سر و ته به آنطرف خط تحویل داده و مکالمه را تمام کرده، سریع موبایلش را میبست. بسیار بسیار با سرعت و مار پيچ و بدون احتیاط و ملاحظه ما مسافرینش از وسط خطوط خیابان و ماشنهای دیگر رد شده و هر گونه آرامشی را از ما سلب کرده بود. موبایل او باز هم چندین بار زنگ خورد و او نیز بدون رعایت حال ما داد و فریاد زده و به آنطرف خط میگفت: ' ندارم! بخدا ندارم، جیبم خالیست. بذار بيام خونه یه کاریش میکنیم'. و بعد قطع ميكرد .
بهش گفتم: شغل مشکلیست اما چاره اي نیست جز اين كه سعي کرده با احتیاط و حوصله راننده گي كني.
گفت: ' درست ميگي ولي چه كنم؟ ميبيني الان وقت گير اورده .هي زنگ ميزنه ميگه سرويس مدرسه گفته بايد تا فردا قسط بياري .نمي دونم زود بيا بريم فلان چي بخريم .من صبح تا حالا همينطور پشت اين فرمون هنوز نهار هم نخوردم '.
در ضمن صحبت دستش را از روی بوق ماشین هم بر نمیگرفت و پیوسته از رانندگی همگان ایراد میگرفت.
ادامه داد: ' چند سال تو جبهه بودم. موجي هستم. چه كنم اين عصبانيت و بي حوصلگي دست خودم نيست .صبح تا پاسي از شب با اين ماشين قراضه كار ميكنم كه بتونم نياز بچه هام رو بر آورده کنم که فردا دزد بار نيان. دردها و مشكلات را تو خودم ميريزم كه بچه ها متوجه نشن. هزار و يه بدبختي دارم .نيازهاي تو خونه، اجاره خونه، نيازهاي بچه ها،خرابي اين ماشين.هر چه در ميارم بايد خرج خودش كنم و..و..' .
به مقصد رسیده بودیم . پياده که شديم نفهميدم چطور از عرض خیابان عبور کردم. از پسرم پرسیدم چه فکر میکنی اين همه بدبختي و بي حوصلگي و درماندگي و عصبانيت چند درصدش محصول جنگ بیست سال قبل است و چند درصدش ماحصل درماندگی و فقر مادی امروز او ؟!
